Atrybuty zawodowe to rzecz podstawowa

“… Nie no to już jest jazda na maksa. Chyba nie będzie o szklanych kulach i czarnych kotach? … “
A będzie, bedzie… plus do tego zapach kadzidełka. Ezoteryka od paru lat jest w kręgu moich zainteresowań. Przekłada się to między innymi na zmniejszającą się ilość miejsca na półce z książkami o tej tematyce. Swego czasu w ramach “działań poza strefą komfortu” powstał projekt “wróżka”. Parę słów wiec o projekcie i efektach.

Od zawsze związany hobbystycznie i zawodowo z informatyką. Tematy ezoteryki więc, były dla mnie odległe jak planeta Neptun. Przyszedł jednak dzień kiedy zacząłem zdawać sobie sprawę, że odrzucam coś bez wcześniejszej weryfikacji, a ściślej mówiąc robię to bazując na informacjach od ludzi, których punkt widzenia jednak różni się od mojego.

Niepotwierdzone źródło donosi, iż w roku 2007 oraz 2008 Polacy wydali na ezoterykę więcej pieniędzy niż na edukację. Uprasza się o nie skanie mi do gardła z pytaniem o nazwę źródła, dowody, zestawienia lub twarde cyfry. Piszę niepotwierdzone bo była to informacja radiowa usłyszana któregoś poranka w korku. Być może Polacy wydali mniej. Z pewnością jednak usługi z tego sektora cieszą się ogromną popularnością. Fakty natomiast są takie. Fakt pierwszy to moje rozmowy biznesowe w czasach boom’u usług 0-700 a później SMS Premium. Wróżby sprzedawały się i sprzedają dobrze. Fakt drugi w drzwiach jednej miłej wróżki minąłem się z pewnym zatwardziałym pragmatykiem. Przynajmniej tak jest kreowany przez media.

Wiele wskazywało na to, że ludzie dzielą się na tych co chodzą do wróżek i na tych mówią, że nie chodzą. Co jest takiego, że sięgamy po metody, które w powszechnej opinii skazane są na banicję? Czemu płacimy za to bajońskie sumy? Kto to jest “wróżka”? Czy częstuje ciasteczkami? Pytań było wiele. Znajomi pytani wprost odpowiadali mętnie lub wykonywali gest od którego powstają wgłębienia w czole. Pozostało zainwestować i uzyskać odpowiedź samodzielnie.

W tamtym czasie nie udało mi się opanować i lekceważącego nastawienia do tematu. Ezoteryka kojarzyła mi się z pisanymi na zamówienie bzdurami na ostatnich stronach kolorowych pisemek. Wykazywałem się dużą wewnętrzną determinacją aby udowodnić, iż jest to bzdura. Tradycję wróżb andrzejkowych uważałem za relikt przeszłości. Jak się okazało wyszło to projektowi na plus. Przez 3 lata prowadziłem “badania” notując na bieżąco informację, odczucia oraz opinie.

On czy ona?

Piszę wróżka bo gdzieś przez lata wytworzył się schemat kobiecego charakteru zajęcia, nie wsppominając o występującym lekkim zabarwieniu negatywnym. Czarodziej to ten fajny gość z różdżką, czarownica to ta wiedźma palona na stosie. Pozostawiając nazewnictwo w konwencji damskiej polecam oderwać się od schematu tego podziału. Faceci w branży są również cenieni. Historycznie nawet bardziej. Wódz plemienia chadzał przed bitwą do szamana, a nie jeden król do astrologa.

Subiektywny opis spotkanych wróżek.

Wróżka wyrocznia.

Twoja interakcja nie będzie potrzebna. Bazuje ona na koncepcji że Twoje życie jest w pewien sposób zdefiniowane od momentu poczęcia. W zależności co wróżka praktykowała może to być np. pozycja Słońca w chwili Twoich narodzin lub też jakie Qi poszło do płuc z pierwszym oddechem. Wróżka wyrocznia patrzy na Twoje życie w całości. Na dobrą sprawę do wróżki wyroczni można się udać raz w życiu. Wbrew pozorom koncepcja nie zakłada, iż nasze życie jest kompletnie zdefiniowane. Zdefiniowane są natomiast okresy w których mamy większe lub mniejsze szczęście do tego żeby sprawy się udawały.

Wróżka doradca

Interakcja wskazana. Tutaj przychodzimy z tematem (problemem). Pytasz i otrzymujesz konkretne odpowiedzi. Warto odrobić pracę domową przed wizytą. Czyli rozpisać “drzewko” pytań. Co ciekawe, samodzielne rozpisanie pytań i możliwych odpowiedzi, często prowadzi do odkrywczej decyzji, że żadna konsultacja nie będzie potrzebna. Czarno na białym leźy bowiem przed nami odpowiedź na nurtujące nas pytanie.

Dobra wróżka

Dobra wróżka w dzisiejszych czasach wygląda dosyć niepozornie. Zasadniczo w codziennym życiu trudno ją odróżnić od “nie-wróżki”. Wykonuje w życiu normalne zajęcia, dajmy na to pracuje w powiatowym urzędzie pracy. Z moich obserwacji wynika, iż w przypadku tych najlepszych jest to pasja i zajęcie w pewien sposób dodatkowe. Wspólnym mianownikiem pracy jest zawód opierający się na pomocy ludziom. Służba zdrowia na przykład. Siedząc w kiedyś w mieszkaniu na warszawskim blokowisku, pijąc świetną herbatę i przegryzając ciasteczka zastanawiałem się, czy to nie jest właśnie wspólny mianownik świadczący o jakości

Kiepska wróżka

Tapeta w gwiazdy i inne gadżety w starannie zaaranżowanym pomieszczeniu. Reklama w pismach lub portalach. Telefon 0-700 albo SMS premium. Ustalony cennik wg stawki godzinowej. Czasami asystentka umawiająca terminy. Metoda seryjnych wizyt, czyli konieczność powtórnego przyjścia za tydzień/miesiąc. No cóż u mnie zapala się czerwona lampka. Mamy do czynienia przede wszystkim ze sprawnym modelem na zarabianie pieniędzy a nie doradcą.

Wróżka wirtualna

Przy okazji, pozwoliłem sobie robić kopię horoskopu miesięcznego z jednego z bardziej poczytnych wortali na temat ezoteryki. Jakoś nie byłem specjalnie zdziwiony faktem, że w styczniu kolejnego roku zobaczyłem identyczny tekst jak w styczniu roku poprzedniego. No cóż, w końcu słońce znalazło się z powrotem w tym samym gwiazdozbiorze. Nieprawdaż?

Informacje praktyczne

Narzędzia pracy

Jednym z najbardziej rozpowszechnionych obecnie narzędzi są karty. Karty zwykłe, ulubiony przez wielu Tarot lub Karty Anielskie. Można się oczywiście wgłębiać w szczegóły. Wady i zalety. Osobiście uważam, że nie ma to dużego znaczenia. Czy ważne jakiego klucza używa hydraulik, który przyszedł naprawić nam grzejnik jeżeli praca została wykonana poprawnie? Ważny jest efekt końcowy. Pojawienie się jednak rzeczonego hydraulika z samym śrubokrętem wzbudziłoby moją czujność Jeżeli jadnak miałbym wybierać  to odpowiada mi Tarot i jego koncepcja, o której wiele osób zapomina. Mówi ona, że informacje z rozkładu poparte wiedzą interpretacji to najbardziej prawdopodobny przebieg wydarzeń na chwilę dokonywania rozkładu. Oznacza to ni mniej ni więcej, że bardzo dużo zależy od naszych dalszych działań.

Koszty

W odróżnieniu od fotografii gdzie funkcjonuje Związek Polskich Artystów Fotografików tu niestety nie ma organizacji branżowej publikującej standardowe cenniki. W związku z tym rozrzut cenowy jest duży i podlega pełnej dowolności. Trzeba się przygotować na koszty od stu złotych do kilkuset złotych za jedno-godzinne spotkanie. Ocena czy wróżka za stówę jest gorsza od tej pięć mija się z celem. Cenę należy potraktować w kategoriach marki. Audi kosztuje więcej niż Volkswagen co wcale nie oznacza że zawsze jest bardziej niezawodnym samochodem.

Brak nastawienia anty

Skoro już tam jestem to nie neguję. Nie zastanawiam się, że coś jest bez sensu. Niuanse traktuję jako część całość informacji. Zdziwiła mnie informacja, że karty mam przełożyć do siebie trzy razy lewą ręka. Było jednak bardzo mało prawdopodobne, że stanie mi się od tego krzywda. Zarówno fizyczna jaki psychiczna. Potraktowałem spotkania jak dobrą zabawę.

Minimalizacja sygnałów zwrotnych

Dobra wróżka jest bardzo często jeszcze lepszym psychologiem zachowań ludzkich. Jeżeli moim celem jest również sprawdzenie wartości doradztwa postarałem się zmniejszyć swoje reakcje do minimum. Zajmując się czasami infobroker’ką wiem jak dużo można ustalić mając do dyspozycji: strzęp informacji, umiejętność wnioskowania oraz umiejętność zadawania pytań. Przykładowo słyszę zdanie “Tu jest jakaś starsza kobieta. Bilsko. Ktoś z rodziny?” Chociaż w głowie kiełkował pomysł zwrócenia się do cioci o kasę, okrzyk “Kurde wiedziałem, że ciocia Marysia mi pomoże” nie jest dobrą reakcją. Zamiast tego warto unieść lewą brew ewentualnie prawą i powiedzieć “to ciekawe…” przeczekując przedłużającą się ciszę. Niektóre wróżki z pewnością potrafią czytać mowę ciała. I w zależności od twoich gestów afirmacji lub negacji wnioskować czy są na dobrym tropie. W przypadku dobrych fachowców jednak, nie wykorzystują oni z pewnością tej wiedzy do manipulacji.

Notatki

Talk is cheap zwane potocznie gadka-szmatka. W natłoku informacji, specyficznego sposobu ich formułowania oraz atmosfery spotkań wiele rzeczy może po prostu umknąć. Zakładając że celem nie był relaks, robienie notatek ma dużą wartość. Osoby z perfekcyjną pamięcią i umiejętnością szybkiego przyswajania informacji słuchowo mogą zanotować potrzebne informacje zaraz po spotkaniu. Jeżeli chcesz się wyluzować zapytaj o zgodę i nagrywaj. Każdy normalny doradca nie będzie miał żadnego problemu z wyrażeniem zgody.

Weryfikacja wstępna

Patrząc na notatki, łatwo było mi określić które informacje są bezwartościowe lub mają taki poziom ogólności, że można je skreślić. Informację “wyruszysz w podróż” wykreślam. Codziennie gdzieś się udaję. Bliżej lub dalej. Sprawdzalność 100%. “Wyruszysz w długą podróż przez wodę, zagranica, nie Europa” zostawiam. W szczególności że praca w tym czasie nie była związana z podróżami a urlop zaplanowany był w Polsce.

Weryfikacja końcowa

Tutaj wszystko zależy czy chodziło o informacje ogólne o dłuższym zasięgu czasowym czy też informacje, które ułatwiały mi podjęcie decyzji w jakiejś sprawie.

W pierwszym przypadku notatki lądowały w archiwum i nie wracałem do niech przez okres roku. Po roku kartka lądowała na biurku a informacje były weryfikowane z rzeczywistością. Miałem świadomość mechanizmu psychologicznego zwanego “samospełniającą się przepowiednią”. Ale… Po pierwsze, źródło nie było traktowane jako wiarygodne. Po drugie mam tę cechę, że muszę “przepracować” informację aby ją efektywnie zapamiętać. Celowo tego nie robiąc, dwa tygodnie po spotkaniu byłem w stanie podać 5 do 10% informacji.

W drugim zaś przypadku traktowałem spisane informacje jako materiał do analizy czy decyzja, którą chcę podjąć jest słuszna. Przy weryfikacji efektów podjętej decyzji starałem się ocenić na ile mi pomogły.

Przemyślenia końcowe i wnioski

W jakim celu można się wróżki pofatygować. Od najmniej do najbardziej istotnej w moim przekonaniu.

Informacja. Zaspokojenie potrzeby wiedzy, której nie możemy uzyskać inna metodą. Co się wydarzy “jeśli” lub dlaczego stało się tak jak się stało.

Relaks. Godzinka w miłej atmosferze przesiąkniętej “fikcją”. Kino spełnia podobną funkcje tyle, że jest tańsze i nie podają herbaty.

Mentoring. Ktoś spogląda na nasze sprawy z punktu widzenia, który jest odległy jak Pluton (gwiezdne skojarzenie celowe). Przydatność tych informacji będziesz musiał(a) ocenić samodzielnie.

Doradztwo. Konkretne sprawy i konkretne odpowiedzi. Czyli efektywna pomoc w podjęciu decyzji. Im bardziej ważna i brzemienna w skutki decyzja tym większa presja psychologiczna i chęć do upewnienia się, że podejmiemy właściwą. Z pragmatycznego punktu widzenia podjęcie decyzji nawet niewłaściwej jest najczęściej korzystniejsze niż nie podjęcie żadnej. Doradca po prostu pomaga.

Jakość informacji

Prognoza sprawdziła się ilościowo w około dwóch trzecich informacji, w przypadku osoby którą uważam z niezłego doradcę również bez kart. Nieświadomie czasami postępowałem odwrotnie do “podpowiedzi” lub je ignorowałem. Zdarzyło mi się świadomie przetestować samosprawdzającą się przepowiednię, idąc dokładnie tropem podpowiedzi. Dwie trzecie. Trafiły się dwie spektakularne wtopy, czyli złe prognozy w stosunku do ważnych według mnie informacji. Była też perełka jak informacja, że osoba płci męskiej pomoże mi załatwić w konkretnym miesiącu kolejnego roku konkretną ważną sprawę. Będąc w dobrym humorze zapytałem przekornie o wiek. Dostałem odpowiedź w postaci roku urodzenia i znaku zodiaku co zawęża datę urodzenia do jednego z 2 miesięcy. Dopiero w grudniu następnego roku zauważyłem, że dokładnie w tym miesiącu facet pomógł mi załatwić ważną sprawę. Ustalenie jego daty urodzenia nie było najprostsze ale odpowiedź dała mi do myślenia.

Zagrożenia

• Łatwo można trafić na wróżkę biznesmena. Jeżeli ilość słów “jeśli” w jednym zdaniu przekracza 2 sztuki lub też tryb warunkowy zdania jest tak zawiły, że sami nie potrafimy określić ile jest warunków, to niestety pieniądze poszły w błoto. W rozpoznawaniu tego typu doradców polecam się szkolić na wypowiedziach analityków rynku finansowego.
• Można trafić na wariata/kę lub sekto pochodne klimaty.
• Ślepo wierząc i nie weryfikując informacji, można się uzależnić. Kolejne decyzje będą wtedy podejmowanie tylko i wyłącznie po konsultacji. Problem takich klientów dotyczy również psychoanalityków.

Jak znaleźć wróżkę

Oczekiwałeś(aś) numeru telefonu?… Przecież byłaby to krypto-reklama. Zapytaj znajomych. Na 100% masz takich, którzy skorzystali już tej formy doradztwa. Pytaj kobiety. To absolutnie nie oznacza, że tylko one są gośćmi wróżek. One po prostu nie mają takich oporów jak faceci żeby tą wiedzą się podzielić.

PS.
Przedstawiony kot nie jest stricte kotem wróżkowym. Jednakże wyraził zgodę na wystąpienie w tej roli na potrzeby niniejszego artykułu i otrzymał zapłatę postaci czterech frytek.

Pomyśl o kobietach Tomek

Grudniowa sesja z Weroniką dała mi impuls do poszukiwania wiedzy w formie praktyki. Szkoleń co nie miara, a wiedzy o ich jakości niewiele. Przypomniałem sobie więc powiedzenie, że jak uczyć się to tylko od najlepszych. Uwagę moją niebawem przyciągnęło ogłoszenie o pierwszej edycji warsztatów mistrzowskich w temacie portret i fotografia ekspresyjna. Powadzone miało być przez Mariana Schmidt’a szefa Warszawskiej Szkoły Fotograficznej. Ponieważ była to pierwsza edycja, promocyjna cena w wysokości 450 zł również zachęcała. I tak ostatni syczniowy weekend spędziłem nieopodal warszawskiego Torwaru.

Piątek

Wykład z teorii. Nastawiony na zajęcia praktyczne i głodny pracy w studio potraktowałem go jako konieczność. Już na samym początku okazało się ze niesłusznie. Przede wszystkim wykładowca, który przekazał i pokazał to czego do tej pory nie znalazłem w książkach.

“Naciskasz migawkę wtedy kiedy czujesz, że warto”
“Świadomość fotografa potrafi zabić zdjęcie”

No proszę czyli moja intuicja nie zawodzi. Warto jednak było usłyszeć to od autorytetu. To trochę jak z przepisem na dobrą potrawę. Ile tej soli? Dokładnie tyle, żeby Tobie albo innym smakowało. Dodatkowo oczywiście dużo wartościowej wiedzy. Aktywne oko, zasady kompozycji, bariera prywatności itd.

“Czasem jest tak, że przyjdziesz na zdjęcia a zdjęć nie będzie. Nie dobry stan psychiczny Twój albo modela”. Skąd ja to znam?…

Sobota

Znów teoria plus oglądamy zdjęcia i malarstwo. “Najlepszą metodą nauki jest kopiowanie”. Herezja? Ależ skąd. Mój ulubiony Vettriano tak właśnie zaczynał. A kogo kopiować? “Tylko i wyłącznie najlepszych”. To też wiedziałem podświadomie. Dlatego ostatnia moja wizyta w National Gallery trwała 3 razy dłużej niż planowałem.

Po części teoretycznej przyszedł czas coś przekąsić i rozpocząć część praktyczną. W wyniku przetasowań wylądowałem w grupie zaawansowanej, co powodowało lekki dyskomfort, biorąc pod uwagę rzeczywiste zaawansowanie. Wiedza co znaczy “przymknąć przesłonę” musiała chwilowo wystarczyć. Drugim negatywnym aspektem był całkowity brak kobiet w grupie. Lubię obserwować jak kobiety fotografują ludzi. Można wiele podpatrzeć. Fotografia ludzi to jednak sfera emocji a tam kobiety maja ewidentny handicap. Faceci za to uwielbiają się chwalić. Stad też nie bardzo się zdziwiłem męskim składem grupy profesjonalistów. Fotografowanie czas było zacząć.

Tomek

Trener i coach. Fotografowaliśmy modeli w parach (pozdrowienia Sebastian) jeden prowadził rozmowę drugi fotografował. Było trochę prościej. Przy mniejszych umiejętnościach jednoczesne fotografowanie i prowadzenie w miarę inteligentnej dyskusji jest nie lada wyzwaniem. Dla mnie dodatkowo utrudnieniem jest kadrowanie lewym okiem. Powoduje to że jestem totalnie “za” aparatem i słabo mnie słychać. Muszę więć albo podnosić głos albo odrywać aparat od oka czego nie lubię. Nasz model być może z racji zawodu a być może z racji charakteru,  emanował dowolnego rodzaju emocjami . Nie pytajcie o czym była rozmowa. Ja tylko naciskałem spust migawki, ciesząc się jak dziecko. Trudno było powiedziec kto kogo “prowadził” emocjonalnie. Zabawa dla obu stron była jednak przednia.

Metoda Stanisławskiego

Marian Schmidt zaprezentował praktycznie metodę Stanisławskiego. Okazuje się, że doprowadzenie kobiety do płaczu nie wymaga rozrzucania skarpetek na prawo i lewo. Wymaga za to ciszy i skupienia. Skierowania myśli modela na odpowiednie wspomnienia i emocje. Na prośbę modelki nie publikuję tych zdjęć. Chwilę później kolejne prezentacja przebiegała nieco spokojniej. Cichy tryb robienia zdjęć to skarb.

Jola

Miałem okazję zamienić słowo przed sesją, na korytarzu. Więc wiedziałem minimalne co nieco. Mnie przynajmniej ułatwia to fotografowanie. Zaczęło sie obiecująco a skończyło  … przed czasem. Podobno zdarza się nawet najlepszym. Ile czasu jesteście w stanie patrzeć komuś prosto w oczy? Tępo pewnie i trzy dni. Fotograf patrzy jednak świadomie. Model też. No właśnie. Moja córka wytrzymuje jakieś 15 sekund. Wszystko jest lepsze nawet stanie w kącie. Fotografując pojedynczą osobę zawsze tworzy się relacja. Dla mnie oznacza to odpływ energii. O wydatkowaniu energii w zależności o typu osobowości niebawem przy okazji WARP4. Tak czy owak, przy którymś kolejnym głębokim spojrzeniu na wprost w mój obiektyw, złożyłem broń i poszedłem mentalnie od-wentylować do domu. Tak się bowiem składało, że czas zajęć w tym dniu dobiegł końca.

Niedziela

Zaczęła się przeglądaniem zdjęć z dnia poprzedniego. Krótka prezentacja paru prac z oceną prowadzącego. Bardzo wartościowa sprawa. Można też zobaczyć jak inni widzieli dokładnie to samo. Ale inaczej. Grupa już bardziej na luzie, bo poprzedniego dnia nastąpiła przecież wstępna integracja. Na rozgrzewkę pozował jeden z studentów WSF. Na szybko zrobiłem zdjęcia, w czasie gdy przygotowywał się do fotografowania ktoś z grupy. Wciąż mam nieodparte wrażenie, że zrobienie naturalnego zdjęcia w sesji z marszu to zadanie dla wyjątkowo zdolnych lub bezczelnych. Podczas gdy taki cicho-ciemny strzał z boku w pięć sekund ogarnia temat.

Anastazja

Przed obiektywem pojawia się zapowiedziana profesjonalna modelka Anastazja. Doświadczam efektu szklanej szyby. Zero kontaktu. Zero emocji. Wysublimowana forma i nic poza tym. Nie bardzo mam wiedzę i pomysł jak się przebić. Nie bardzo też mam ochotę. Pstrykam parę fotek i odpadam. Mentalnie nie widzę różnicy do fotografowania nieruchomych przedmiotów. Jak się później okazało co przytomniejsi zamiast ekspresji ćwiczyli zdjęcia reklamowe. Zaczynam rozumieć fakt, że profesjonalny fotograf to człowiek, który właśnie w tak “niesprzyjających” warunkach znajdzie sposób na osiągnięcie założonego celu.

Ponieważ grupy są duże (dziesięć osób) więc w trakcie pracy innych robię trochę backstage’u . Nie za dużo bo wydaje mi się, że w tego typu warsztatach jest on przeszkadzający. Strzelające 3 czy 4 aparaty “z tyłu” tworzą efekt bazaru. Mój Canon Marek Drugi pokazuje swoje możliwości. ISO 3200 jest w pełni używalne.

Rodzinka

W studio pojawiła się małżeństwo z dzieckiem. Radochy było co nie miara. Nie potrzeba było żadnej metody. Wystarczyła mama albo tata. Przeskok ze statycznych modeli na pełnię ruchu był na tyle gwałtowny, że trafiłem tylko kilka fotek.

Spostrzeżenia

Uczestnicząc zawodowo w organizowaniu imprez wychwyciłem oczywiście kilka tematów, które irytowały.

Brak pełnej informacji. Uczestnicy imprez zaakceptują zwykle bardzo dużo o ile są poinformaowani.
Drugi dzień był bez cateringu. Na głodniaka cały dzień to słaby pomysł. Sytuację uratowała dalekowschodnia kuchnia w pobliżu.
Czy trzeba przyjść z własnym sprzętem i jakim warto poinformować wcześniej. Nie będzie wtedy tematu brakującej kostki.

Warsztaty cieszyły się dużym zainteresowaniem więc grupy były trzy a mistrz jeden. Asystent w studio miał dużą wiedzę o fotografii, ale jak sam twierdził szefowi w paradę wchodzić nie będzie. Z jednej strony dobrze z drugiej strony uczestnik raczej nie skoryguje sam własnych błędów. Przestoje, w których sami wymyślaliśmy co mamy robić lub strzelaliśmy fotki “jak zwykle“ lub “jak nam się wydawało” były dezorientujące. Być może jako grupa profesjonalna nie wymagalismy pomocy. Następnym razem robię za laika.

Organizując imprezę płatną warto się zdecydować co jest korzyścią podstawową. Zadowolenie uczestników, którzy rozpropagują temat pocztą pantoflową czy też film reklamowy, którym sami będziemy się reklamować. Tekst ”proszę robić zdjęcia ale nie wchodzić w kamerę” rozbawił nie tylko mnie. Wielki statyw z wielką kamerą, w małym studio z 12 osobami dawał poczucie wielkiej sprawy.

Nie były to jednak rzeczy dyskwalifikujące imprezę. W przerwie rozdano ankiety więc kolejna edycja (droższa o 200 zł) z pewnością była pozbawiona tych drobnych mankamentów.

Podsumowanie

Dostałem klarowne potwierdzenie, że fotografia ludzi nierozerwalnie łączy się z psychologią. Zobaczyłem jak można założyć druga maskę i stworzyć barierę absolutną oraz to jak można zdjąć tą pierwszą publicznie się odkrywając. Wiem, że fotografując “close-and-personal” oddaję energię która nie jest nieograniczona. Szczęśliwe i rozbrykane dziecko jest zdecydowanie bardziej wymagające niż szczęśliwy i rozbrykany dorosły.

Warsztaty zaliczyłem do udanych. Przydatne informacje. Inspirujący prowadzący. Ciekawe modele i modelki, których pozdrawiam i dziękuję. Poznani nowi ludzie.
Czyli efektywnie spędzony weekend i dobra zabawa. To przecież miedzy innymi dlatego, inwestuję swój czas w fototgrafię.

Wiedziałem też, że kolejny raz poprzeczkę postawię wyżej.

JimB.40 WARP4

Przyszedł czas podzielenie się projektem, który jest od pewnego czasu funkcjonuje w moim życiu. Zbiera on w sobie wszystkie elementy, które poprawiają jakość życia, rozwijają moje umiejętności i sprawiają, że działam efektywniej. Być może również efektowniej

Jest w nim sporo różnych rzeczy. Czasem jest to szkolenie, czasem wiedza. Przemyślenia i wnioski po przeczytaniu książki, obejrzeniu filmu lub rozmowie z drugim człowiekiem. Innym razem to urządzenie, technika lub narzędzie, które mi pomaga. Weryfikowane na różne sposoby. Zwykle praktycznie. Na świecie jest mnóstwo świetnych metod i narzędzi. Nie wszystkie jednak, wbrew temu co twierdzą ich autorzy, są dobre dla wszystkich. Sprawdzenie niektórych rzeczy trwa. Czasem trwa długo. Mówimy o okresach obejmujących wszystkie pory roku. Z mojej perspektywy warto. Wiedza o tym, że coś się nie sprawdza jest równie cenna jak ta, że coś działa dobrze.

Projekty dotyczące rozwoju osobistego zaczynają się ostatnio od sprawdzonej wizualizacji. Tworzy to w moim umyśle kotwicę mentalną, która pozwala po roku czy dwóch świetnie pamiętać “dlaczego?”. Brak klarownej świadomości dlaczego z mojego doświadczenia prowadzi do szybkiego porzucenia tematu.

WARP4 to suma różnych skojarzeń.

Pierwsze to rozmowa z kobietą, którą znam jeszcze z dzieciństwa. Życie pchnęło ja w ramiona mężczyzny, który zawodowo zajmował się się mikroelektroniką. Ze względu na częste zmiany korporacyjnego “przydziału” zawodowego mieszkali w różnych zakątkach Europy, aż w końcu pojechali do Stanów Zjednoczonych. Po 2 latach wrócili do Europy i okazało się, że za oceanem zarabiało się dwa razy więcej a wydawało dwa razy mniej. Factor-Four padło. W tamtym czasie pusta zbitka słowna. Dziś wiedza, że za prostymi hasłami chowają się czasem dość cenne przemyślenia.
Jedno z aktualnie popularnych praw to 2 x 2 = 4. W moim przypadku jest to dwa razy szybciej i dwa razy lepiej. Co najmniej.

Drugie to osiąganie prędkości nadprzestrzenej przez różnej maści pojazdy kosmiczne z Enterprise NX10 na czele, który nominalnie wyciągał 5. Dla zainteresowanych opis. Przekraczanie prędkości światła na chwilę obecna wydaje się nierealne. Tak samo jak nierealne wydawało się latanie w kosmos 100 lat temu. Tak samo jak nierealne wydawały mi się zmiany, których mogę dokonać w sobie parę lat temu. W dzieciństwie zaczytywałem się SF, niecierpliwie czekałem na kolejny odcinek Kosmosu 1999. Na Gwiezdnych Wojnach byłem kilkanaście razy w kinie. Nie tak dawno zaś, zdarzało mi się poświęcać sporo czasu na Eve on-line. Dziś zdecydowanie preferuję jedną Eve IRL, ale skojarzenie jest bardzo nośne i pomaga utrzymać kurs.
Zgodnie z teorią napędu po osiągnięciu WARP4 będę poruszać się 102 razy szybciej od prędkości światła. Teoria również mówi o dużych potrzebach energetycznych. No to kumuluję tę energię jak się da i gdzie się da. Ćwiczę nawet na desce generowanie własnej fali.

Trzecie zaś, to wspomnienie nie używanego już systemu operacyjnego OS/2, stworzonego przez IBM i Microsoft. Ostatnia jego wersja nosiła przydomek WARP4. Żyjąc w świecie technologii IT takie skojarzenia są dla mnie na porządku dziennym. W tym przypadku pełni ono funkcję swoistej przestrogi. Końcowy sukces zależny jest od wielu czynników. Na wiele z tych zdarzeń nie mamy wpływu. Dokładam starań wierząc w sukces, ale nie uzależniam się od niego.

I tak oto JimB40’s WARP4 rozpoczął swój publiczny żywot. LONG LIVE WARP4!

Rozkładamy sukces na części pierwsze.

Macally Mirage

Od dawna już miałem ochotę podzielić się wiedzą na temat tego, czy rzeczy których używam nadają się do tego w jakim celu zostały stworzone. Czy też może nie po raz pierwszy w życiu pieniądze poszły w błoto. I tak oto pierwszy wpis z cyklu “hot or gniot”? Jeżeli komuś wygodniej nazwać to testem nie mam nic przeciwko.

Od trzech lat jeżdżę sobie na rolkach. Częścią tej przyjemności jest słuchanie muzyki. Łatwiej i przyjemniej się jeździ. Do tej pory w kieszeni lądował telefon i to całkiem biznesowy (Nokia E51). Muzyki słuchać można, mojego ulubionego radia też, no i można prowadzić rozmowę. Zdarzyło się tak jednak, iż córka moja miała na swoim iPodzie Nano muzykę, której chciało mi się słuchać. Przegrywać mi się nie chciało. Capnąłem więc go do kieszeni, korzystając z nieobecności właścicielki. Ipod w celach prewencyjnych został wyposażony w obudowę Mirage firmy Macally .

Na pierwszy rzut oka wszystko grało. Z iPod’em na czele. Klipsik w obudowie zachęcał do umieszczenia w widocznym miejscu. Umieściłem więc i wyruszyłem w trasę w piękny słoneczny dzień. Niebawem Mika zakończył swoje życie w kreskówce i wtedy okazało się, że obudowa jest wielofunkcyjna.

Można na przykład:

• Przejrzeć się sprawdziwszy czy mamy odpowiednio zabójczy wygląd, który na rolkach jest po prostu niezbędny
• Sprawdzić co robi sąsiad na ławce w parku, nie gapiąc się na niego jak szpak na czereśnie.
• Puszczać tak zwane “zajączki” wprawiając w zakłopotanie przechodniów lub  zwierzątka na spacerze

Kompletnie zaś nie można zobaczyć co wyświetla iPod. Pod żadnym kątem. Ani w słońcu, ani w cieniu. Myśmy macally na wszystkie strony ale niestety NIE. Ponieważ specyfikacja głosi “Mirrored finish allows screen to show through when iPod is turned on” włącznik zasilania został sprawdzony więcej razy niż potrzeba. Przemknęło przez myśl, że producent miał na myśli inne “turned on”. Próby wkręcania iPoda nie zostały jednak finalnie podjęte ze względu na publiczny charakter miejsca i nieprzewidywalne skutki. Jedyne co można było zrobić to iPod’a z tej obudowy wyłuskać, zrobić co potrzeba i włożyć z powrotem.

WERDYKT

POLECAM! Kobietom, których nie interesuje bawienie się przyciskami a jednocześnie potrzebują dobrej klasy lusterka do makijażu.

Do producenta nie mogę mieć pretensji. Przecież już w nazwie informował mnie co dostanę.
Wyjąłem więc iPoda z obudowy. Wiedząc, że córka odziedziczyła sympatię dla Kory Jackowskiej znalazłem “Szare miraże”, zapętliłem, włożyłem iPod’a do Mirage, po czym pomknąłem dalej na rolkach nucąc “Tysiące twarzy, setki miraży … “

Igor & Co przygotowali różnokolorowy koktail na miarę beachbaru.

• Gość zza kanału zwanego od zachodu angielskim a od wschodu La Manche, pokaże nam jak to się robi w wielkim świecie.
• Autentycznie i automagicznie zostaniemy namówieni do reklamowania się.
• Sprawdzimy co jeszcze ekscytującego można robić w grupie, poza tym co do tej pory robiliśmy.
• Jeździć na kombajnie jest fajnie. Wiemy bo próbowaliśmy. Teraz dowiemy się czy to było legalne.
• Przetestujemy co w okolicy piszczy oprócz paska klinowego w aucie.
• Będziemy mieli szanse przelać dotację na Aulę w trakcie przemieszczania się na after.

Ano właśnie after będzie. Rozgwieżdżona letnia noc sprzyja przecież rozmowom o … technologiach.
Ktoś wątpi? Polecam sprawdzić. Bilety w cenie zero złotych jak zwykle stronie Auli Polska.

Będzie o wyborach przy okazji, ale nie będzie o polityce. Zaintrygowała mnie duża różnica pomiędzy prognozami wyniku wyborczego a rzeczywistym poparciem osiągniętym przed faworyta w pierwszej turze wyborów.

Ostateczne wyniki głosowania w pierwszej turze to 41% poparcia dla Bronisława K. i 36% Jarosława K.  Różnica około 5 procent na korzyść tego pierwszego. W zależności od tego kto przedstawiał prognozę (TVN i Polsat) różnica wynosiła nawet 12-14%. W dniu podania wyników media rozpętały burzę bijąc w bęben teorii spiskowej. Nie mam telewizji więc burza mnie ominęła, ale nawet nagłówki prasowe krzyczały Skandal! Dopiero dwa dni później w radiu Wawa usłyszałem pierwszą rozsądną informację. Telewizje w ramach cięcia kosztów zamawiały badania preferencji prowadzone przez telefon. Tyle fakty. Detaliczny opis np. tutaj.
W teorie spiskowe nie wierzę. Wierzę natomiast w proste mechanizmy, które powodują nami w życiu.

Mechanizm pierwszy: “Nie opłaca mi się być z Tobą szczerym“

Dryń, dryń
“Dzień dobry. Nazywam się Magda Kowalska i reprezentuje firmę badawczą. Na kogo będzie Pan głosować w pierwszej turze wyborów?”

Wersja 1

Firma badawcza nie ma budżetu na popołudniową zmianę. Siedzę sobie przy biurku w pracy. Nie mam własnego pokoju bo nie jestem żadną kadrą. Siedzę na wielkiej otwartej przestrzeni zwanej open-space na wprost swojego kierownika. Nie dość, że ma on najoględniej mówiąc  inne preferencje wyborcze, to jeszcze zdanie na temat przedwakacyjnego podziału premii wyrabia sobie biorąc pod uwagę dopasowanie pracowników w tym temacie.

Wersja 2

Firma badawcza dostała kasiorę na popołudniowe dzwonienie. Jem właśnie kolację w towarzystwie. Tak się złożyło, że z kobietą, którą od uwielbiam bo świetnie gotuje. Niestety poruszenie tematu polityki zawsze kończy się grobową ciszą komunikacyjną przez miesiąc. W przyszłym tygodniu ma być pieczony schab.  To może wyjdę do drugiego pokoju?…

Wersja 3

Właśnie czytam książkę o fotografii. Dookoła nie ma nikogo poza psem a on ma te same poglądy co ja. Teoretycznie mogę odpowiedzieć zgodnie z prawdą ale ankieter przerwał mi moją ulubioną czynność …

Co łączy te wszystkie przypadki?

Po pierwsze konsekwencje prawdomówności są dla mnie bardziej dokuczliwe niż zbycia tematu lub skłamania. Chociaż deklarujemy powszechną niechęć do kłamnia, to ponad połowa ludzi na świecie robi to przynajmniej raz dziennie.  Zawsze więc podświadomie ważymy konsekwencje tego czynu. W przypadku ankiety telefonicznej podanie nieprawdziwej odpowiedzi, nie rodzi żadnych przykrych skutków podczas gdy podanie prawdziwej może.

Po drugie ankieter dzwoni w niewłaściwym momencie. A jaki jest właściwy? Dokładnie ten, w którym jestem zainteresowany wybieraniem kandydata na prezydenta. Szansę na zadzwonienie dokładnie w chwili kiedy jestem zainteresowany tematem wyborów należy włożyć do przegródki razem razem z kuponem lotto. Znacznie lepiej pojawić się przed lokalem wyborczym. Prawdopodobieństwo ,że wtedy będę osyluje blisko jedynki.

Mechanizm drugi: Presja grupy i opinii ogólnie słusznej.

W głowie mam wbudowany taki mały procesor decyzyjny. Moja głowa, serce, sumienie i paru innych życiowych pomocników wrzuca tam w trakcie mojego życia doświadczenia i wiedzę. Układają się one w algorytm pozwalający podejmować właściwe w moim przekonaniu decyzje. Im lepiej decyzja jest wewnętrznie umotywowana lub bardziej jestem skłonny dać się za nią pokroić w plasterki. Nie ważne jakie są motywy, ważne że są moje i uważam je za słuszne. Pozwala to trwać przy swoich poglądach.

Później jednak spotykam grupę.  Presję grupy lub środowiska mogę przyrównać jedynie do walca drogowego jadącego po łące. Ilu z nas jest w stanie publicznie trwać przy swoim zdaniu w przypadku pozostała część grupy, w której przebywa ma odmienne zdanie? Niewielu. Jeśli nawet to dobrze ważymy za i przeciw.

W zeszłym miesiącu rozmawialiśmy ze znajomym coach’em o badaniach, które potwierdzają ten schemat. Zapraszano na nie wylosowane osoby nie informując o celu badania. W jednym pomieszczeniu gromadzono zaproszoną osobę i kilka osób świadomych celu badania. Przed rozpoczęciem badania nawiązywały one pozytywną relację z badanym, dając poczucie przynależności do grupy. Później zaś zgodnie prezentowały jednolite stanowisko, sprzeczne ze stanowiskiem badanego.

Na przykład
Badacz: ”Czy film X się Państwu podobał. To może Pan Marek”?
Badany: “Tak. Super film. Zawsze lubiłem filmy tego reżysera”
Grupowicz 1: “Marek daj spokój, ten film to porażka, Reżyser Iks owszem niezły, ale tym razem wpadka. Każdemu się zdarza”
Grupowicz 2: “Co Ty opowiadasz. dobry reżyser to Igrekowski. Iksiński to miernota do kwadratu i takie robi filmy”
I tak po kolei. Co do jednego. Z całkowitą pewnością w głosie i przekonaniem o słuszności wypowiadanej opinii.

Wyniki nie były zaskoczeniem. Będąc pod “zmasowanym obstrzałem” ludzie dostosowywali się do grupy. Część z nich zmieniała zdanie. Domyślam się, że byli tacy którzy zdanie zmienili na czas przebywania w grupie a po wyjściu wrócili do swojej pierwotnej oceny, ale w trakcie ulegali lub przynajmniej przechodzili do postawy pasywnej. Opis kolejnego podobnego przypadku czytałem niedawno u TesTeq.

Nabycie całkowitego zaufania do siebie w kwestii słuszności podejmowanych decyzji jest jedną z trudniejszych umiejętności. Z powrotem do tematu wróćmy. Jeżeli moja opinia jest mocjo niepopularna to odruchem bezwarunkowym niemalże, jest zachowanie jej dla siebie. W kontekście ogólnej medialnej niechęci popieranie Jarosława K. było ulokowane w znacznej mniejszości. Wcale mnie nie dziwi, że duża grupa ludzi skłamała ankieterom przez telefon.

Przemyślenia końcowe

Na wybory uczęszczam od 20 lat i bardzo sporadycznie zdarza mi się je ominąć. Nie raz byłem zagadnięty przez ankietera w temacie ankiety wyjściowej (exit-poll). Z perspektywy widzę, że tutaj również mogą zadziałać podobne mechanizmy. Wszystko zależy od drobiazgów. Dajmy na to ankieter stoi przy drzwiach, zaczyna tam ze mną rozmowę i towarzyszy mi idąc (nie będziemy przecież stać w przejściu). Ponieważ komisje nawet w dużych miastach obejmują małe obszary, jest spora szansa, że obok kroczą sąsiedzi, znajomi i inni ludzie, których spotykam codziennie. Moja chęć do publicznego dzielenia się swoim wyborem może być zdecydowanie mniejsza. Jeżeli głosowanie zapewnia anonimowość, badanie również powinno je zapewniać. Szansa na prawdomówność i dobry wynik końcowy badania będzie dużo większa. Ludzie lubią z być sobą w zgodzie. Jeżeli nie będzie przeszkód bo bycia nieszczerym to chętnie udzielą prawidłowej odpowiedzi.

OBOP na zlecenie TVP zastosował dobre narzędzie i potrafił go właściwie używać. O tą prawdę potykam się co chwilę. Właściciel profesjonalnego Canona 1Ds nie robi dobrych zdjęć w studio bo chociaż narzędzie ma perfekcyjne to nie potrafi go właściwie używać.

Na zakończenie przypomniała mi się historia łącząca wpływ anonimowości na decyzje oraz właściwe wykorzystanie posiadanych narzędzi.

Kilka lat temu w czasie budowy, wykonawca uparł się na rozliczenie gotówką. Kwota była spora, zadzwoniłem więc do mojego ówczesnego banku (PKO SA) z pytaniem czy możemy dokonać wypłaty zapewniając anonimowość a tym samym bezpieczeństwo lub precyzyjniej jego poczucie. Dostałem odpowiedź, że na tym polega profesjonalność obsługi w tej instytucji i mają specjalny pokój do wypłat indywidualnych. Podano mi również co mam zrobić. Umówionego dnia pojawiłem się w sali operacyjnej i wykonałem telefon. W sali było ok 30 osób ustawionych w kolejce do okienek. W pewnym momencie otworzyły się naprzeciw tej kolejki drzwi ukazując wszystkim zgromadzonym na sali małe pomieszczenie z szarym stolikiem i dwoma krzesłami. Na stoliku stała zliczarka do banknotów a obok leżał stos paczek banknotów opasanych banderolami. Kątem oka zauważyłem poruszenie w kolejce. Drugim okiem obserwowałem pracownice banku szukającą wzrokiem “tego Pana co miał wypłacić większą ilość gotówki”. Następnie spokojnym krokiem udałem się w kierunku wyjścia szukając telefonu aby powiadomić wykonawcę, że płatności dzisiaj nie będzie.

A propos zaś wyborów i jej kolejnej odsłony.
Czy ja wygram w tych wyborach prezydenckich? Zawsze wygrywam. Przegrałbym nie idąc.

Pod koniec zeszłego roku, dokładnie tuż przed świętami, siedziałem sobie czytając po fotografowaniu ludzi. Dokładnie o portretach i sesjach. Grudzień był chłodny ale bezśnieżny. Pogoda taka sobie. Kiedy to niespodziewanie koło 14:00 zaczęło się przecierać i wyjrzało słońce. Pamiętam jak dziś. W 10 sekund zrozumiałem ideę słowa fotografia. Światło. Na zewnątrz było super światło. Spojrzałem na książkę i w kolejne 10 sekund zrozumiałem następną rzecz związaną z fotografią portretową. Chce się jej nauczyć? Ależ oczywiście… to co ja robię na fotelu w domu?

Później sprawy potoczyły się błyskawicznie. Telefon w temacie teleobiektywu. Na szczęście przyjaciele byli w domu. Szybki rachunek sumienia kto się zdecyduje pozować mi w niedzielne po południe. Sprawę komplikowały dodatkowe wymagania. Od czasu pożegnania się ze smutnym-kotem, który pozował przez pół roku, wiedziałem że model ma mi się podobać. Ponieważ, dlatego, że później w studio będę się na te fotografie patrzeć godzinami. Na szczęście wyrwana z niedzielnego lenistwa Weronika stanęła na wysokości zadania, obiecawszy iż pół godziny na przygotowanie wystarczy. Z perspektywy czasu podziwiam.
Szybkie pakowanie i w drogę. Dorzuciłem też drugą lampę z pomysłem postawienia jej na statywie. Warszawa w niedzielę pusta więc na drugi koniec miasta przemknąłem błyskawicznie. Szybko – bo miałem już praktyczną wiedzę, że ładne światło jak szybko przychodzi tak szybko może odejść. W głowie szukałem jakiegoś parku w pobliżu. Do głowy przychodziła Cytadela. Szybki rzut oka jednak na niebo spowodował naciśnięcie hamulca przy Kępie Potockiej.  Została maksymalnie godzina a mostki prezentowały się zachęcająco.

Póki było słońce jedna lampa robiła za klucz (key-light) a zachodzące słońce robiło za efekt. Całkiem niezły. Później starałem się błyskać w kontrze z dwóch stron.

Spostrzeżenia

Nie szkolony do występowania przed publiką człowiek (czyli większość) postawiony na środku czegokolwiek w miejscu publicznym czuje się nieswojo. I to widać. Problem rozwiązuje coś czego można się przytrzymać lub o co można się oprzeć. W miarę trwania sesji, i nabywania zaufania rzeczy te staja się mniej potrzebne. Ciekawostka,  kobiety są w stanie trzymać się własnej torebki. Oznacza to również, że jakiś rekwizyt spełni podobną funkcję.

Świadomie lub też mniej świadomie rozmowa płynęła nam w różne obszary. Czasem wesołe, czasem wręcz przeciwnie. Ponieważ się znamy to łatwiej było mi zadawać trafne pytania. Pytania które wywoływały emocje. Czytałem o tym wcześniej. Co innego jednak czytać a co innego wywołać i zobaczyć na swoich fotografiach.

Brak techniki mocno przeszkadza. Jak we wszystkim. Już wiem co chcę osiągnąć ale brak umiejętności szybkiego  znalezienia odpowiedniego guziczka powoduje frustrację lub wręcz uniemożliwia zrobienie tego na co mam ochotę. Emocje trwają czasem tylko ułamek sekundy. Zasada jest wyjątkowo prosta jesteś gotów i nacisnąłeś migawkę albo nie.

Trzeba myśleć o kontekście. Kontekst tamtego popołudnia był taki, że było zimno. W czasie jak zmieniam ustawienia sprzętu model/ka bezproblemowo może założyć rękawiczki… tylko trzeba o tym powiedzieć

Przed sylwestrem wiedziałem już, że rok 2010 będzie rokiem praktykowania z “żywą” materią.

Z przyjemnością dla “żywej materii” i dla mnie.

Nie ma wpisów. Szlag mnie trafia. Mam jakąś dziwną tendencje do zajmowania się sprawami, które zgodnie z zasadą Pareto są w części nazwanej 80 i to chyba na szarym końcu. Do czego piję?

Zaczynam widzieć, że blog jest po to żeby go PISAĆ. Czasem po to żeby go CZYTAĆ. Ewentualnie na końcu po to żeby go ulepszać i zmieniać. Przy okazji zmiany platformy zmieniłem też wizerunek. Przy okazji zmiany wizerunku trzeba było sobie zadać parę pytań. Czy “to” lub “tamto” ma zostać na blogu czy nie. Przy tej okazji przylazły (same nikt ich nie zapraszał) takie pytania jak: po co piszę? o czym piszę? o czym chcę pisać? czy forma jest zgodna z treścią? czy jeden blog czy może jednak dwa bo tematyka “za szeroka”? I jeszcze 40 innych pytań. A tu brak czasu i chęci na szukanie wiedzy, sprawdzania jakości tej wiedzy itp.

No i w tym natłoku pytań zgubiło się pisanie. A przecież gdzieś podświadomie wiem, że chodzi o zapisywanie rzeczy, które uważam za ważne. Dla siebie. Być może też dla innych. Wyszło tak że od miesiąca skupiam się na zmianach w formie a pisanie leży i kwiczy. Oficjalna moja wymówka? Pisanie o technologii gryzie się z pisaniem o psychologii. Czy to jest prawda nie wiadomo , wiadomo natomiast, że skutecznie blokuje mnie to mentalnie.

Do tego dokłada się, że jestem perfekcjonistą. Perfekcjonistą w pojęciu subiektywnym a nie obiektywnym, więc proszę mi nie wytykać przykładów, że coś nie działa lub brak przecinka. Oznacza to między innymi nie publikowanie rzeczy jeśli nie są wystarczająco dobre. Co to znaczy “wystarczająco dobre”? Wcale nie oznacza na przykład braku błędu ortograficznego, który potrafi mnie wkurzyć jak mało co po publikacji. “Wystarczająco dobre” oznacza mentalny moment, w którym JA uważam, że mogę coś pokazać publicznie. Jak odległy może to być moment wiedzą o tym Ci, którzy czekają czasem na moje zdjęcia. Wystarczająco dobre dla nich to często nie wystarczająco dla mnie. Zauważyłem jednak, że coraz częściej potrafię opuścić tą wyimaginowaną poprzeczkę do poziomu, który skutkuje zadowoleniem otaczających mnie ludzi oraz … alleluja … mnie samego.

Punkt trzeci. Wyjątkowa umiejętność do budowania piramidek zależności jak je roboczo nazwałem. Czemu nie wysłałem zdjęcia? Bo miało być nagrane na płycie. Czemu nie jest nagrane na płycie? Bo nie mam projektu nadruku. A nie można na zwykłej? Na zwykłej nie można bo to poniżej standardu. No to czemu jeszcze nie ma projektu nadruku? Bo nie zdecydowałem czy ma być ogólny i niezależny od tematu zdjęć czy też dla każdej oddzielny… To zdecyduj … ale ostatnio przemknęło mi przez myśl, że logo mogło by być lepsze …
I w ten sposób zamiast projektować nadruk płyty, zaczynam szukać projektanta loga lub zostawiam temat na lepsze czasy… które mogą nie nadejść.

Last but not least. Pisanie i kreacja to fun. Walka z WP, tagowanie, korekta i parę innych to robota jak każda inna. Powtórka z fotografii. Naciskanie migawki bardzo fajna sprawa. Post-processing jeśli kreatywny też. Korygowanie błędów, opisywanie, tagowanie często bywa nużące. Tutaj akurat już wiem, że pomagają dobre narzędzia. Dobre narzędzia są w stanie zminimalizować i ułatwić nużące i powtarzalne procesy.

Bardzo prawdopodobne, że dla kogoś innego są to proste i banalne rzeczy. Palcem mogę wskazać takie osoby i stawiam skrzynkę piwa, że będzie to jakiś xSTx wg. MBTI Dla mnie jest to przeszkoda do pokonania. Bardziej w głowie niż w rzeczywistości. Mogę przeskoczyć, mogę obejść. Stanie przed nią nie wróży zwycięstwa.

Na pewno mam większą ochotę pisać o rozwoju osobistym. Stad też pomysł i koncepcja 2 go bloga o technologii. No i jest jeszcze fotografowanie, które wciska się wszędzie. Rozwija, romansuje z psychologią i wymaga wiedzy technicznej.

Czas myślenia już minął JimB Pracka domowa na weekend:

1. Zdecydować czy zostaję przy 3 w 1 czy też kończę projekt TechBlog. Zasadniczo dowolna decyzja jest lepsze od jej braku.
2. Poszukać lub stworzyć narzędzia, które uproszczą lub automatyzują nużące sprawy przy blogowaniu.

Na cały nastepny sezon pisać i PUBLIKOWAĆ.

Wciąż szukam dobrego narzędzia do photo-storytelling’u z komentarzami.
Chwilowo, jako że  czas pikników nastał – stary dobry piknic.com

Co proszę? Że niby tak nie było? Państwo wybaczą ale w czasach post-Kapuścińskiego wszystko było tak jak JimB napisał. Nawet jeśli coś lekko podkolorował. Dla  tych jednak co lubią twarde fakty znany blogger Grzegorz M. spreparował wpis a nawet dwa.

W tej edycji Auli raczyli byli wystąpić:

• Andrzej P. prawnik od optymalizacji
• Jakub T. specjalista od rekomendacji
• Jakub K. oraz Tomasz W. magicy od grania on-line
• Albert H. czarodziej od trendesetter’ów szukania
• Maciej M. ścigający się muzyk

A więcej o tych ciekawych postaciach na stronie Auli.

Spostrzeżenia luźne i nie zawsze prawdziwe

Przed Aulą ucięliśmy sobie pogawędkę przed drzwiami z kimś kto wyglądał jak prelegent. Co ciekawe faktycznie się nim okazał. Zaowocowało to dwoma rzeczami. Po pierwsze zweryfikowaliśmy informację, iż prezes dużej instytucji finansowej  chwalący się płaceniem podatków w Polsce faktycznie płaci je w Portugalii. Po drugie nawiązaliśmy podręcznikowy kontakt z “modelem” przed sesją. Sugerowaliśmy uśmiech. Efekt poniżej.

Andrzej smiles

Prelegentom zalecana jest dobra analiza materiałów wideo z wystąpień poprzedników. Publika aulowa jest wymagająca i nie trawi lania wody. Zamiast podnosić nogi w górę, zwykle ma kalosze i delikwenta dopadnie. W najgorszym wypadku odwróci się plecami a to też może nie być przyjemnie. Jak bardzo nieprzyjemne widać poniżej.

for over 18 only

Jak wieść niesie w świecie blogosfery szykuje się spektakularne przejęcie. Właścicielka poniższych obcasików ma w objąć 50% udziałów w przedsięwzięciach życiowych niejakiego WebFan‘a. Ustalenia i rozmowy na ten temat prowadzone były już od dłuższego czasu. Z tego co udało nam się dowiedzieć, ostateczna umowa zostanie zawarta jeszcze w tym tygodniu, gdzieś na południu Polski. W krótkim okresie po podpisaniu kontraktu planowana jest ścisła integracja obu podmiotów jak również ujednolicenie marki. Gratulujemy dobrego wyboru.

Almost Mrs. July's heel

Mine all mine

Nasze czujne oko wychwyciło, że lista obecności sygnowana jest numerem 48. Od dłuższego czasu mieliśmy wrażenie, że to jakieś Deja Vu i wciąż pojawiają się te same twarze, podczas gdy “świeża krew” pozostaje gdzieś przed wejściem z braku miejsc. Brak miejsc siedzących widać na każdym kroku a w szczególności na twarzach Aulowiczów.

GIODO friendly Aulers list

They took our places

Nasz aparat z obiektywem o maksymalnej przesłonie 4, ma krzyżowy tylko centralny punkt autofocus’a. Z tego też powodu, ostrzy wyśmienicie ale nie koniecznie tam gdzie byśmy chcieli. Skoro jednak już tak świetnie ostrzy na środku to pozostaje naciskać migawkę, szczególnie, gdy efekt końcowy sympatyczny.

Who cares about eyes shut

Center point auto-focus

Sudden focus change

W ostatnim przypadku uznaliśmy efekt za nieprzypadkowy i zagadnęliśmy Agnieszkę czy przypadkiem kreacja nie pochodzi od Jackpot’a. Kreacja pochodziła od Jackpot’a i to nie przypadkiem.

a w kuluarach

Zabójczo wyglądający gość nie tylko nie pozbawił nas środków finansowych, tudzież białogłowy (której na wszelki wypadek nie mamy) ale wdał się z nami w arcyciekawą dyskusję na temat rozdzielczości pozycjonowania metodą triangulacji po BTS versus namierzanie po GPS. Staraliśmy się nadążać ale czasem się gubił … sygnał. Nie sądź książki po okładce.

"Will grab your money and your women"

W kuluarach dyskusje są zawsze żywe i poparte intensywną gestykulacją. Na przykład wielkość przekazujemy prostymi gestami. W zależności jednak od płci rozmówcy przekaz może się różnić … wielkością.

man I tell you... it is exactly this size

woman I tell you ... it is exactly this size

Na zakończenie odbyliśmy krótka pogawędkę z Arturem, który błogosławił 8.1. Jak się okazuje w zniesławionym programie dotacyjno-edukacyjnym wymagane są TYLKO papierki. Artur mając za sobą północno amerykańskie doświadczenie startup’owe zaświadczył, iż paskudne inwestory zza oceanu oprócz papierków wymagają jeszcze uwaga: Wyników! Toż to rozbój w biały dzień.

8.1 guru.. cheers

Niebawem ostatnia aula przed wakacjami, a tymczasem jak zwykle link do wszystkich zdjęć na flickr.

Czego nie omieszkałem wykorzystać.

Bezpośredni link do galerii zdjęć na flickr.